این انصاف نیس که هیچ خبری از خودت بهم ندی

شرح دلتنگی ما را نتوان کرد بیان

چشم بیچاره ما، خیره به راه

دست آواره ما، تاب زنان

بغض ناخوانده هنوز راهبند نفسی ست

که هر از گاهی از سینه برون می آید

چه توان کرد؟ سکوت .

چه توان گفت؟ فغان .

واژگانی اندک

حرف هایی بسیار

قلب ما لبریز از شور و عزاست

سرِ ما سنگین است، زیر بار نظر و فکر و خیال

لحظه ای مکث ، درنگ !

اندکی صبر ، سکوت !

راه کجا چاه کجاست ؟

باشه رفیق باشه عشقم این نیز بگذرد. فقط دلم برات تنگ شده همین .

میدانم ؛

دیگر برای من نیستی !

اما ….

دل است دیگر این حرفها را نمیفهمد .

«چیزی که مال تو باشد خوب است،حتی اگر جای خالی « تو » باشد،

آخر جای خالی توی دل مثل سوراخ توی دیوار نیست که با یک مُشت کاهگل پُر شود.

هزار نفر هم بروند و بیایند آن دل دیگر هیچوقت دل نمی شود.»

دل که تنگ باشد

دیگر مردو زن ندارد

اشک از گوشه چشمانت سرازیر میشود'>شود

و سُر میخورد روی گونه ها .

دل که تنگ باشد

تنهایی اتاقت را

باخدا هم تقسیم نمیکنی... !

تو چه کردی که دلم ، این همه خواهان تو شد ؟

آخرش نفهمیدم این جایی که هستم تقدیر منه؟ یا تقصیرمن؟